"Ik dacht altijd dat het bij jou altijd vanzelf ging. Een sterke vrouw, alles loopt op wieltjes. Maar nu lees ik dat we meer gemeenschappelijk hebben dan ik dacht."
Ik stak weg waar ik mee strugglede. Ik schaamde me. Want waarom zou ik klagen? Ik had alles om gelukkig te zijn. Er zijn veel grotere problemen dan die van mij. Mijn vraagtekens zijn eigenlijk geen probleem, toch? Mijn zoektocht naar wat ik echt wil, telt toch niet als je ziet wat er in de wereld gebeurt?
Dus ik stak het weg, toonde het niet en gaf het zeker geen plaats. Niet naar mijn omgeving, niet naar mijn vrienden, niet naar mijn familie. Het kreeg zelfs geen plaats in mezelf.
Maar ik zag totaal niet dat ik daardoor net afstand creëerde. Dat ik andere vrouwen, die met hetzelfde zitten, alleen liet. En hen nog meer het gevoel gaf dat ze niet goed bezig zijn.
Nu hoor ik het. Nu mijn verhaal naar buiten komt, krijg ik deze eerlijke reacties. Hartverwarmend.
Ik wil door het taboe heen dat we het alleen moeten doen. Onze vraagtekens, hoe groot of klein ook, onze emoties, verdriet en vreugde, mogen we delen.
Het is geen wedstrijd. Het is geen krabbenmand.
In Bali zag ik vrouwen de rijst oogsten. Samen. Als één team. Ik stond er tussen en moest niet presteren. Ik ben dankbaar voor het hoedje dat ik toen kreeg. De zon brandde.
Je bent niet alleen.