Het schaap Béyonce, wel te verstaan...
Ze vraagt erom. Ze blijft bij me hangen, haar kopje laag tegen mijn benen. Mijn vingers woelen in haar dikke vacht. Nog te kou om al geschoren rond te lopen in de bergen. Ik zit in het kruidige tijmgras met kleine, paarse bloemetjes.
We zijn net terug, uit de bergen. Een trekking van drie dagen, twee nachten in de tent. Met negen geiten, twee schapen, hun herder en mijn gezin.
Waarom? "Waarom kruip je opnieuw de koude tent in, als je hier net een boek hebt over geschreven?" werd me gevraagd.
Toen, tijdens die reis, was onze trektocht mijn breekpunt. Maar het was niet de trektocht. Het was het alleen blijven rechthouden van zoveel.
Nu was het anders.
Ik zit in de weide en kijk om me heen. Ik zie het moois, ik voel mijn lichaam rustig en glimlach om dit lieve schaap. Dit is prachtig!