"Natuurlijk zing ik nog luidop"
Echt?
Komt het van diep van binnen? Is het volledig wie jij bent? Of is je stem 'aangepast', aan wat van je verwacht wordt, aan wat nodig is om iets gedaan te krijgen, aan wat de lieve vrede vraagt.
Fragment uit het boek Onderweg
Epidaurus, Griekenland, 8 mei 2021
Midden op de stip, in het centrum van het theater van Epidaurus, staat een klein meisje te zingen. Ik zit op de eerste rij te kijken. Ze wordt aangemoedigd door haar broers die het zelf niet durven. Haar schouders recht, een fier gelaat, ze zingt happy birthday. Ze kijkt rond, weet ondertussen dat ze gehoord wordt tot op de laatste rij. Ze gaat ervoor en geniet. Ze wil gehoord worden. Ik krijg tranen in de ogen als ik haar zie staan. Onbevangen, onbevreesd, dit meisje. Ik vraag me af als ik dit ook ooit gedaan heb. Misschien wel, maar ik kan het me niet herinneren.
Waar ben ik in het opgroeien beginnen fluisteren in plaats van luidop te blijven zingen?