Geen idee... Maar ik ga het eindelijk weten. Als ik er even uit stap.
Uit de drukte. Weg van dit vervelende gevoel dat ik gewoon geen tijd meer over heb. Ik vertrek!
Dan ga ik vinden wat ik echt wil doen.
Want daar draait het toch om, niet? Wie ik ben, mijn identiteit, is gelinkt aan wat ik doe.
Misschien dacht ik het niet zo zwart/wit, misschien was het wat subtieler dan de eenvoudige zin die hierboven staat.
Maar toch. Uit mijn job stappen, was een stuk van mijn identeit achterlaten. Zo voelde het. En zeker als, telkens opnieuw, iemand mij vroeg 'wat doe je nu eigenlijk?'. Het leek alsof telkens weer een pijnlijk knopje werd ingeduwd.
Ik bleef reizen met mijn gezin, jaar na jaar. Geen nieuwe job.
'Wie ben ik?' bleek een volledig andere vraag te zijn. Met een antwoord dan van diep van binnen komt. Als je durft kijken. Als je het naar boven durft te laten komen.
Past jouw doen volledig bij jouw zijn?