“Mijn leven voelt als een hogesnelheidstrein waar ik niet af kan.”
Een zin uit een bericht dat ik kreeg. Zo herkenbaar!
Wat als we even op een trage stoomtrein stappen?
Zachte zetels, pratende mensen om ons heen, bollend door een groen landschap. Ons hoofd even door het raam steken, de wind voelen, zwaaien naar de mensen in de andere wagon. Iedereen uitgelaten, blij om simpelweg aan boord te zijn.
Een ervaring op zich, zonder ander doel.