"Heb ik het boek geschreven dat ik zelf had willen lezen?" vraag ik me af in het voorwoord van Onderweg.
Vroeger was ik omringd door de bekende uitspraak: "Druk, druk". Ik zocht het op: presteren, blijven gaan, even op de tanden bijten. Vooral iets doen. Mijn omgeving hield het in stand en ik hield het in stand bij mijn omgeving. Er waren weinig andere stemmen. En als ze er waren, negeerde ik ze waarschijnlijk.
Wat zou er met me gebeurd zijn als ik toen het eerlijke verhaal van iemand anders had gelezen? Een verhaal dat erkenning gaf aan wat er echt vanbinnen speelde, maar wat ik helemaal niet naar buiten liet komen. Wat ik zorgvuldig wegstak. Want er was toch niets aan de hand, toch... Alles is normaal?
Wat als er een boek was geweest dat me had meegenomen, alsmaar dieper. Tot de kern. Waarom doe ik dit allemaal? Wat wil ik echt? Een verhaal dat me deed realiseren dat ik met dezelfde vragen zat.
En toch... ik zou niet stoppen. Het leven gaat door, werk, kindjes, hobby's, huishouden... Ook al las ik zo'n boek, ik zou blijven doorgaan. Want je gooit je leven toch niet zomaar overhoop? Er is immers een financiële en praktische realiteit.
Nu mijn boek er is, hoor ik de reactie: "Mooi, herkenbaar, maar ik kan toch niet zomaar alles veranderen? Dit is toch niet realistisch."
Ik begrijp het volledig. Ik zou exact hetzelfde gezegd hebben. Het zette me aan het denken. Wat zou ik wel nodig gehad hebben? Wat is wel mogelijk zodat ik niet tegen de muur loop? Een muur die alsmaar dichter lijkt te komen... Wat kan wel, zonder alles te veranderen, zonder maandenlang op reis te vertrekken?
Misschien op zoek gaan naar de patronen. Patronen die niet van jou zijn, maar die je wel bepalen. Stemmetjes die niet van jou zijn, maar die je wel zeggen wat je moet doen.
Misschien op zoek gaan naar je ware stem. Stapje per stapje. En enkel je eigen waarheid overhouden. Duidelijkheid, helderheid. De andere stem in de omgeving worden.
Zonder de buitenwereld te veranderen, enkel even dit, voor jezelf:
Wat is mijn eigen stem?
Zodat er minder discussie ontstaat in je hoofd tussen wat de wereld van jou verwacht en jouw diepe waarheid. Want die innerlijke strijd kost bakken energie.
Kiezen voor bevrijdende eerlijkheid naar jezelf.
Niets meer.
Niets minder.