"Ik wil authentiek zijn" of "Je moet authentiek zijn"
Ondertussen ken ik mezelf een beetje beter dan enkele jaren terug. Maar was ik dan toen niet authentiek? Ik vond van wel, en mijn omgeving eigenlijk ook. Ook al zijn sommigen nu een beetje in de war, nu er een boek ligt waarin ik geschreven heb dat ik destijds maskers droeg :-)
Betekent dit dan dat ik toen een toneeltje speelde? Het voelde niet zo. Ik deed het niet bewust.
En misschien is dat wel het kernwoord. Bewust. Of onbewust.
Het zijn de onbewuste patronen die in je systeem zitten en die je keuzes bepalen, zonder dat je het goed en wel doorhebt. Patronen die maken dat je je schouders recht in situaties waarin je eigenlijk zou willen zeggen 'ik wil het eigenlijk anders'.
Maar de ruimte om dat te zeggen, leek er simpelweg niet te zijn. En als iemand me destijds had gevraagd "Wat wil je anders?", dan had ik het oprecht niet geweten. Ik kon het met mijn hoofd niet bedenken.
Ik wist het pas toen ik mijn gevoel herontdekte. Toen mijn buik en hart ook weer zeggenschap kregen.
Want daar lag mijn waarheid.
Durf je die uit te spreken, ook al is het spannend?