En toen kwam er ruimte. Ons derde kindje was net geboren en mijn man verkocht zijn zaak. Tijd voor een sabbatical. We kozen voor de droom: lang rondtrekken in een camper. En eerlijk? Ik wilde ook erg graag weg van het verstikkende gevoel van ‘moeten’.
Eén reis werden er uiteindelijk zeven. Kamperen in de bergen van Albanië, surfen op de golven in Panama. Prachtig, zeer zeker. Telkens weer trokken we voor maanden weg. Maar wat ik toen nog niet wist, was dat ik mijn drang om te ‘doen’ gewoon met me meenam. Want wie ben ik als ik niets doe?
Ik was fulltime aan het zorgen en alles aan het dragen. Mijn identiteit, die me zo vertrouwd was, was weggevallen. Als mijn man richting het zoveelste doel ging, trok ik tegen. Het werd te veel, maar ik kon niet zeggen welke weg ik zelf op wilde. Ik voelde me alsmaar leger.
Ik begreep het niet, ik wuifde het weg: “Ik heb alles om gelukkig te zijn, waarom voel ik me dan zo?”
Tot het escaleerde. Mijn lichaam ging in verzet. Ik was zo intens vermoeid, overprikkeld en voelde me er emotioneel alleen voor staan. Ik kraakte. Mijn lichaam nam het over: tranen, trillen en een volledig lege batterij.
Dit was het begin van de verandering: de sterke vrouw die tegen haar grenzen was gebotst. Ik moest op zoek naar wie ik echt ben, diep vanbinnen. Wat wil ik nu echt? Vanwaar komt die onrust? Waarom wil ik mezelf altijd bewijzen en waarom ben ik continu aan het scannen?
Het antwoord vond ik door te vertragen en naar mijn lichaam te luisteren in plaats van naar verwachtingen. Met behulp van lichaamswerk kon ik stevige patronen in mij loslaten. Patronen die de stemmetjes in mijn hoofd aanstuurden, maar eigenlijk niet deel van mezelf waren.
Ik nam mijn eigen plaats weer in. Vanuit een zachte kracht. Niet meer met een luide, gefrustreerde ‘nee’ zoals voordien, maar met een stabiele ‘ik kies voor dit’ in alle rust. Omdat het vanuit mijn hart en buik kwam.
Mijn man voelde dat er iets veranderde. Ik vroeg hem niet om te veranderen of om de dingen anders te doen. Maar mijn nieuwe zelfvertrouwen en rust brachten ook iets in beweging bij hem.
Doordat ik mijn balans vond, ging hij ook naar zichzelf kijken. Naar de patronen die hem dreven in zijn leven. Waarom hij 'doen' zo vaak verkoos boven gewoon samen zijn, en waarom het zo moeilijk was om in alle kwetsbaarheid te connecteren met mij en onze kinderen.
Hij keek in de spiegel en vond, net als ik, zijn eigen kern. Onze dynamiek is volledig veranderd. We lopen niet meer weg van elkaars emoties. We begrijpen elkaar, ook al doen we het anders. Het begon bij mezelf. Omdat ik mezelf echt ben gaan zien, voorbij alle rollen en verwachtingen. Het is het begin van mijn tweede huwelijk. Met dezelfde man.