"En nu? Na die zeven lange reizen, is het nu back to reality?"
Een vraag die ik kreeg in een podcastinterview. Ik hou van vragen die me aan het denken zetten.
We vertrokken acht jaar geleden voor onze allereerste lange reis. Een droom die wekenlang onwerkelijk bleef. Ik durfde pas echt te geloven dat we vijf maanden zouden reizen toen we echt vertrokken met de camper. Onze drie kleine kinderen op de achterbank, toen een baby, een peuter en een kleuter.
Ik was uit mijn job gestapt, een lang zwangerschapsverlof. Thomas had zijn zaak verkocht. We hadden onszelf een tussenjaar gegeven en dan was het idee ontstaan. "Wat als we eens lang gaan reizen? En volop tijd met onze kinderen nemen?" Na al die drukke jaren voelde het bijna als "tijd inhalen", hoe onmogelijk dat ook is.
Ik kon even uit de structuur stappen. De gevulde agenda achterlaten. Ook al liep alles vlot, efficiënt, doelgericht.
En toch wilde ik weg. Wij beiden. Thomas zocht avontuur en ik zocht...
Wat zocht ik eigenlijk? Misschien wou ik het gewoon even anders. Eenvoudiger. Ademruimte.
Ik vond veel. Prachtige ervaringen en, ongepland, een set levenslessen.
Zeven jaar, zeven lange reizen. Tussen elke reis weer een periode in België. Momenten van volledig mama zijn en momenten van 'nuttig zijn'. Het een of het ander. Een spanningsveld Moest ik kiezen tussen twee werelden?
Ik leerde de twee samen brengen. Dit is mijn 'back to reality'.
Ratio en gevoel.
Business en mens.
Los van verwachtingen, duidelijkheid binnen in mezelf. Mijn realiteit, mijn waarheid.
Ik moest op reis gaan om dit te leren. Om op een andere manier in het leven te staan. Een combinatie van twee werelden. In balans, of nee, eerder balancerend.
Maakt dit van thuis een uitdagende plek ? En is reizen dan een ontsnapping?
Of is Onderweg zijn net de realiteit?