"Ik zoek connectie als ik reis."
Wat maakt dat ik dan botste met de gastvrijheid tijdens onze trekking in de bergen?
Ik wilde te beleefd zijn. Ik voelde me gevangen aan hun tafel, terwijl zij enkel wilden zorgen dat we niets tekortkwamen.
Ik kon niet ontvangen. Hun manier van zorgen en geven was te veel voor mij.
Ik sprak de taal niet, en scande de sfeer, de emoties, de onuitgesproken verwachtingen. Voortdurend op scherp, voor mezelf en mijn kinderen.
Ik ben een moeder. Ik voelde dat mijn kinderen iets anders wilden: vrijheid. Ik wilde het voor hen oplossen.
Ik ben een vrouw. En vrouwen hadden daar een andere rol. De gesprekken werden geleid door de mannen. Iets wat ik niet kon loslaten.
En het eten viel me zwaar, letterlijk. Een lichaam dat tegenpruttelde.
Een samenkomen van mijn patronen en een andere cultuur.
Ik kon het niet zien. Ik kon niet met open nieuwsgierigheid kijken. Omdat ik moe was en buikpijn had, omdat er zoveel knopjes ingedrukt waren. Omdat ik aan het vechten was, tegen mezelf.
En ik werd kwaad. Het borrelde intern. Ik hield het vast. Tot later. Niet nu, niet hier. Pas nadien liep het over. Ik brak.
Ik voelde me niet gezien. Ik zag mezelf niet meer.
Al mijn knopjes moesten ingedrukt worden om eindelijk het harnas van sterke vrouw te laten breken.
Het begin van de connectie die ik zocht.
Welke connectie zoek jij?