Vorig jaar rond dezelfde tijd waren we in Panama.
Dit jaar zijn we in april niet vertrokken. De kinderen hebben hun schooljaar uitgedaan. Ze hebben genoten van de uitstapjes met hun vrienden. Er was de officiële proclamatie van de oudste, een verjaardagstraktatie in de klas voor de jongste, een lokaal festival in het dorp tijdens het weekend. Ontmoetingen met vrienden en familie.
We genieten volop van eigen land.
En toch voelt het nog steeds als onderweg zijn. Het is een manier van leven geworden, samen als gezin. Blijven ontdekken, ervaren en openstaan. Nieuwsgierig.
Mijn boek Onderweg mag wel de wereld in gaan. Ik deel het verhaal en breng mensen eromheen samen. Ik wil delen wat ik de voorbije jaren heb geleerd. Zelf had ik zeven jaar lang nodig om mezelf echt te leren kennen.
Maar misschien kan dat voor jou sneller. En hoef je er niet zo ver voor weg te trekken.
Het reizen was voor mij een manier. Het boek is dat misschien voor jou?
Voel je dat je harnas begint te knellen? Wil je niet meer meedoen met wat eigenlijk niet volledig juist voelt, en ben je klaar om open te breken en te ontbolsteren?
Neem gerust contact met me op als je samen dieper wil duiken.
Carpe Diem.