Een vriendin heeft mijn boek gelezen. Ze kijkt me aan met heldere, vragende ogen "Ik wist echt niet dat je zo diep hebt gezeten."
Ik kijk haar waarschijnlijk wat vragend aan. Vanbinnen voel ik dat ik het helemaal niet zo zie. Het voelde niet als "diep gezeten".
Het is waar dat ik een periode veel gehuild heb, maar het voelde juist bevrijdend. Als het loslaten van iets dat me tegenhield. Het is ook waar dat ik een jaar lang even de weg kwijt was, dat ik veel vermoeider was omdat ik het een en ander aan het verwerken was.
Maar voor mij voelde het als genezen. Als het achterlaten van iets dat ik niet meer nodig had.
Het voelde niet als afzien of in de put zitten. Misschien voelde het eerder als een berg opklimmen, maar dan wel de berg die ik volledig zelf kies.
Het was wel waar dat ik het had weggestoken.
Ik had er toen niets over verteld. Omdat ik niet wist wat ik moest zeggen, omdat ik toen zelf geen woorden kon geven aan wat er aan het gebeuren was. Ik zocht geen medelijden. Misschien gewoon... begrepen worden.
Maar dat is niet eenvoudig in een omgeving waar ratio, doen en "doorbijten" overheersen. Ik begreep het zelf eigenlijk nog niet, dus hoe kon ik het aan anderen uitleggen?
Pas het voorbije jaar vond ik de woorden. Het werd een boek.
Mijn hoop is dat het anderen, die vandaag op zoek zijn naar zichzelf, de woorden mag geven die ik toen zelf miste.
Foto: na de klim de eerste dag op Mt Rinjani, Indonesië, Lombok