Ook de generatie van mijn ouders leest mijn boek. Ze vormen ongeveer de helft van mijn lezers.
Ze kijken anders naar het verhaal. Ergens met meer intensiteit. Iets wat ik niet had verwacht, maar dankbaar ervaar.
Sommigen reflecteren over hun eigen weg. Anderen observeren de jongere generatie, de veertigers die het 'altijd zo druk hebben', en vragen zich af wat de impact op hun leven is.
Hun levenswijsheid is er.
Soms verstopt, voorzichtig, onuitgesproken, achter hun harnas. Om de eigenwijze kinderen hun ruimte te geven (Yes, I am one of those...).
Maar ik geniet enorm van de gesprekken met hen. Onderbouwd door hun levenservaring, kritisch, uitdagend, maar tegelijk zo kwetsbaar. Omdat er woorden komen voor emoties die er toen niet mochten zijn.
Een generatie die zoveel gezien heeft. En doorgegaan is.
Dank je wel, door jullie weg kunnen wij verder gaan.