Doen jouw kinderen spontaan de afwas? Rapen ze de rondslingerende kousen op en nemen ze de spullen mee naar boven die op de trap staan? Of stappen ze er gewoon over... ?
Zucht...
De eerste keer dat ik het woord Acomedido hoorde, was toen ik het boek "Jagen, verzamelen, opvoeden" las. De schrijfster Michaeleen Doucleff reist samen met haar dochter, die immense driftbuien heeft, naar inheemse stammen om te zien hoe zij hun kinderen grootbrengen. Haar onderzoek startte toen ze zag dat de kinderen uit zichzelf taakjes in huis opnamen, zonder dat het hen gevraagd werd. Gewoon, omdat ze deel van het gezin zijn.
Ze leren Acomedido te zijn, zelfstandig en verantwoordelijk, een volwaardig deel van het geheel, binnen hun capaciteiten.
Ik verslond het boek.
Het begint met kinderen van jongs af aan te laten meewerken. Ze letterlijk en figuurlijk eieren laten breken, van je keuken een stort laten maken en ze laten proberen. Met smaak hun scheve pizza's waarderen en hen laten genieten van hun resultaat. Ze ervaren dat wat ze doen, waarde heeft voor het gezin.
Ik vond het vroeger eigenlijk wel gemakkelijk wanneer de kinderen aan het spelen waren, zodat ik snel kon koken. Veel gemakkelijker dan de onefficiënte chaos van het begeleiden van een omelet in de pan.
Maar mijn jongste besliste anders, en ik liet haar. Ik nam mijn tijd. Ze stond op een verhoogje aan het fornuis, vier jaar oud. Ze viste met haar kleine vingertjes wat eierschalen uit de pan en stond glunderend de stollende omelet te observeren. Haar werk. Superfier bediende ze iedereen.
Ik bleef kalm en zei niet wat ze moest doen. Als ze hulp wilde, vroeg ze het wel. Ik bleef wel in de buurt. Ik beet regelmatig op mijn tanden. Nadien ruimden we samen alles op.
Het vraagt meer tijd, ja. Maar zij kreeg haar autonomie. Ik zag het gebeuren en wou dat ik het altijd zo kon doen.
De autonomie die we zo graag bij onze kinderen zien ontstaan.
PS: Bij mij stappen ze er ook nog steeds over...