"Je bent wel erg emotioneel betrokken..."
"Van jou had ik dit eigenlijk niet verwacht."
"Je bent wel heel aanwezig vandaag."
"Is het niet zielig dat ze zo lang in de opvang zitten?"
Uitspraken. Ze zouden luchtig kunnen zijn. Het ene oor in, het andere uit. Of net onder je vel kruipen.
Een blauwe plek. Iets dat gezegd wordt en je voelt je volledige systeem reageren. Je luistert niet meer naar de zinnen die erachter komen.
Je reageert fel of boos.
Of je slikt alles in en blokkeert volledig.
Of er start een interne dialoog, een argumentatie, "Waarom zegt hij dit nu? Dat klopt toch helemaal niet."
Of je wordt onzeker: "Wat heb ik verkeerd gedaan?"
Verschillende reacties. Dezelfde reflex. Het doet pijn. En je lichaam reageert. Een blauwe plek die opnieuw ingeduwd is. Een plek die ontstaan is na een eerdere wonde, of vele kleine prikjes. Woorden, uitspraken, meningen, oordeel. Het is blijven plakken.
Het is voor jezelf een overtuiging geworden.
"Ik moet nuchter en rationeel zijn."
"Ik ben niet goed genoeg want ik maak fouten."
"Ik mag mezelf niet te veel op de voorgrond zetten."
"Ik ben geen goeie mama."
Een overtuiging omdat je het ooit nodig had. Iets wat je nodig had om je te wapenen. Om recht te blijven.
Dikwijls weten we het. Je weet dat je jezelf wat kwijt bent en onnodig fel reageert. Dat je even de draad kwijt bent in een presentatie en je zelfvertrouwen zakt. En toch gebeurt het elke keer opnieuw.
Je hoofd weet het. Je lichaam leeft het.
Voel je het?
PS: de foto: het kerkje waar Daan aan de bel trekt - na een pittige wandeling. "Je kan dit toch wel." Een trigger die me heeft doen gaan.