De kinderen gingen aan de slag. Appelsienen en pompelmoezen. Vers van de boom, een kruiwagen vol, gerijpt in de Siciliaanse zon. Vol smaak. Zoete herinneringen.
Ik was er niet bij in die boomgaard, maar zat een beetje verder op het terras. Tussen twee Siciliaanse dames. We verstonden elkaar niet, of toch weer wel: de universele taal van handwerk. Klosjes, draad en naaldjes. Siciliaanse Tombolo, Unesco werelderfgoed.
Twee dagen helemaal voor mij, tijdens onze maandenlange reis samen. Vertragen en aan de slag met mijn handen.
Het lijkt niet nuttig, maar het voelt heerlijk.
Wie wil er met me mee? Een week samen op reis in het voorjaar van 2027. Even weg van de vaste structuren, je verplaatsen om in een ander ritme te landen. Een adempauze om nadien alles weer helder te zien.
Tijd om te vertragen, tastbare creativiteit, journaling en reflectie. Goed, lokaal eten, de ruwe schoonheid van de natuur en de luxe van een klein, intiem gezelschap met verbindende gesprekken (max. 10 personen).
Stuur me een berichtje!